Page 36

RaboWijzer 2017 12

Bijna vijfenzeventig is de ontwerper inmiddels, maar zijn ambities zijn nog hetzelfde, zegt hij, een sigaartje opstekend in zijn ruime, overwegend witte werkkamer: ‘Ik ben eigenlijk nog steeds die jongen die op zijn negentiende na de kunstnijverheidsschool bij zijn ouders in de zaak is gaan werken. Nooit heb ik erover nagedacht wat ik wilde bereiken. Ik wilde gewoon mooie dingen maken, nadenken over tafels als het belangrijkste object in een woning, over open keukens, over licht maken in interieurs, over hoe wonen en werken kunnen aanvoelen als een hug. Dat doe ik nog altijd, ik kijk nooit terug en ben nog steeds zo blij als een kind met een opdracht. Na de middelbare school wilde ik maar een ding: naar de kunstnijverheidsschool, de tegenwoordige Rietveld Academie. Jan des Bouvrie laat zich graag omringen door kunstwerken. Een week lang zat ik bij de brievenbus te wachten. Zielsgelukkig was ik toen ik werd aangenomen. Mijn klasgenoten waren jongens als Wim T. Schippers en Ger van Elk. Net als Ger was ik zoon van een middenstander met een Goed Wonen-winkel. Ger moest eigenlijk de winkel in, maar hij wilde niet. Ik wel.’ Verzamelwoede Bezoekers van Het Arsenaal in Naarden Vesting wandelen een ronde langs de binnenplaats van het voormalig wapenarsenaal, zo doorkruisen ze het ene interieur na het andere, onderbroken door een ruimte waar papieren uitdraaien van ontwerpen verspreid over de grond liggen. Hier is de ontwerpafdeling, waar zeven collega’s druk bezig zijn met allerlei projecten. De modelinterieurs zijn allemaal verschillend van sfeer, maar één ding komt in alle ruimtes overeen: overal hangt duidelijk aanwezige kunst aan de wanden, van iconische foto’s van beroemdheden tot felkleurige abstracte schilderijen. Met kunst wordt een interieur geladen, zo weet Jan des Bouvrie: ‘Kunst doet iets met mensen.’ Zelf heeft hij er ook eindeloos veel van. Overal waar hij kwam, al vanaf de tijd dat hij met beste vriend en topkok Gerard Fagel over de wereld zwierf, kwam hij kunstenaars tegen. Van degenen die hij interessant vond, kocht hij altijd wel iets. Om er later ook weer afscheid van te nemen. Des Bouvrie: ‘Op een gegeven moment had ik te veel, daarbij speelde dat ik het geld nodig had voor mijn bedrijf. Daarom heb ik tot twee keer toe mijn kunstcollectie geveild, een keer bij Sotheby’s en een keer bij Christie’s. Later heb ik de 36


RaboWijzer 2017 12
To see the actual publication please follow the link above